De kruk die naar de hemel wijst

Ik wilde een stuk schrijven over Boeddha’s botten.
Maar met elk antwoord kwamen er meer vragen.
Wat dreef mij?
Was het de universele behoefte om te geloven in een samenhangend en uiteindelijk weldadig, verheffend of oplossend groot verhaal?
Dat je steun zoekt als je hinkt, een kruk waarmee je weer stevig staat en die naar de hemel wijst?
Of juist het onvermogen om langer dan enkele seconden te geloven?
Een heilige is toch ook niet de hele dag heilig?
En daarom de behoefte aan iets concreets?
Iets dat alle voorbij waaiende woorden, gedachten en emoties doet vergeten en direct contact mogelijk maakt, zodat je weer warm wordt van het grote verhaal?
Geen wind in een blikje, maar de wind in je haar?
En wat is dat dan?
Of juist iets tastbaars om wat nog groot is comfortabel te verkleinen tot het op mij lijkt?
Mijn verslaving aan meer?
Meer woorden, beelden en ervaringen in dozen en weckflessen?
Het leven als een alsmaar groter wordende voorraadkamer?
Een bal die je achterna holt, duizend ballen die je achterna holt, het bergpad omlaag?

[column oorspronkelijk geschreven voor boeddhamagazine.nl]

admin op 21 January 2014 in Religie & Spiritueel

Comments are closed.