Archief voor October 2009

Interactief sponsoren, het toverwoord

De laatste jaren is het in zwang om te roepen dat in tijden van recessie of crisis juist moet worden geïnvesteerd. Dat klinkt logisch. Investeren in plaats van bezuinigen en herverdelen. Als je een doodzieke patiënt medische zorg ontzegt, is de kans groot dat zijn toestand niet verbetert. Door de zorg te intensiveren, nemen zijn kansen toe. Maar geldt dit ook voor sponsoring?

De medische wetenschap is grotendeels evidence based, sponsoring is vaak nog een kwestie van: de helft van het sponsorgeld is waarschijnlijk goed besteed, maar welke helft? Vandaar de toenemende aandacht in deze tijden van crisis voor accountability; het meetbaar maken van de resultaten van inspanningen op het gebied van communicatie en marketing, waar sponsoring onderdeel van uitmaakt.

Hoeveel euro’s worden geïnvesteerd en hoeveel levert dat op en in welke periode? Hoe je dat moet meten, is moeilijk, want de effecten kunnen zich wel eens langer uitstrekken in de tijd dan verwacht. In die zin is het te vergelijken met het meetbaar maken van imago-verbetering via identiteit versterkende campagnes.

Dit soort campagnes is gericht op de langere termijn, of maakt deel uit van een strategie om lange termijn effecten te bewerkstelligen, en is bedoeld om het bewustzijn, de houding en het gedrag van de doelgroepen te veranderen. Enerzijds om de omzet te verhogen, anderzijds om sociaal krediet op te bouwen voor toekomstige tegenslagen en de publiciteit die dat tot gevolg kan hebben.

De vorm van sponsoring, met name via internet (denk bijvoorbeeld aan virtual community’s), kan de effectiviteit van sponsoring aanzienlijk vergroten. Het toverwoord in dit verband, is interactie. Meewerken en meedenken met het goede doel is, zo leert de ervaring, een goed middel om draagvlak en zichtbaarheid bij de doelgroepen te vergroten. Rechtstreekse omzetvergroting kan worden bereikt via creatieve samenwerkingsverbanden.

Dat geldt bijvoorbeeld ook voor het veelbesproken Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (MVO). Hierbij aanhaken door mee te doen, werkt positief, mits het serieus en grondig wordt aangepakt en aansluit bij de doelstellingen, werkwijze en cultuur van de onderneming die sponsort. In onze informatiesamenleving wordt window dressing al snel ontmaskerd en in het slechtste geval als hypocriet weggezet.

Dierenbescherming Limburg is met deze insteek – interactieve sponsoring om te komen tot een win-win-situatie - op zoek gegaan naar sponsoren voor het nieuwe en zeer ambitieuze dierenwelzijnscentrum. Deze casus is een goed voorbeeld van een succesvol sponsorbeleid in crisistijd.

Het dierenwelzijnscentrum heeft een ideële doelstelling, het dierenwelzijn verbeteren, en wordt voornamelijk geëxploiteerd op basis van interactieve sponsoring en andere vormen van steun van bedrijven, organisaties, overheden en particulieren. De dierenbeschermers zijn op de stoel van de ondernemer gaan zitten, mee gaan denken en werken vanuit hun belangen, om een gezamenlijk doel te realiseren.

Dit heeft Dierenbescherming Limburg geen windeieren gelegd. Diverse grote bedrijven, waaronder Merial, mondiaal toonaangevend in de wereld van diergeneesmiddelen, hebben zich al voor langere tijd gecommitteerd. Onder meer door actief deel aan te haken bij het thema Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. Het besef dat dierenleed vaak gepaard gaat met mensenleed bijvoorbeeld, vormde de basis voor duurzame win-win-relaties met instellingen voor thuiszorg en onder meer verzorgingshuizen. Een samen ontwikkeld product is bijvoorbeeld thuishulp voor dieren van senioren.

www.hermez.nl

Comments Off

admin op 20 October 2009 in Politiek & Media

Kennis van zaken of kennissen in zaken

Bankiers worden nu op de korrel genomen. Ouderwets, hoewel niet onder de noemer kapitalisten of ‘vertegenwoordigers van het grootkapitaal’, zoals een opa van mij altijd zei, en met toenemende gretigheid; armoede is een beproefde motor voor sociale veranderingen. Er is nu zelfs een spel om de irritaties in sociaal geaccepteerde banen te leiden: ‘Shoot the Banker‘.

We worden doodgegooid met verhalen over het grote graaien, vrindjes die elkaar vrindelijk gouden handdrukken geven of voordelige regelingen of suikerbaantjes nadat ze het ergens hebben verprutst of slechts de winkel hebben beheerd. Vaak, zo blijkt, ook nog zonder echte kennis van zaken, maar vooral met kennissen in zaken.

Sinds een paar maanden komen daar de verhalen over DSB bij, de bank die ‘goed voor je geld’ is. Via society-achtige tv-verslaggeving en een paar discussieprogramma’s wordt de grote man van deze bank, de zakelijke polderpopster Dirk S., ooit volgens Jan Peter B. een voorbeeldig ondernemer, stap voor stap in z’n hemd gezet en de grond ingeboord.

Maar wat blijkt: de constructie met de leningen was in welingelichte financiële kringen allang bekend (zelf ben ik een paar jaar geleden over de onethische koppelverkoop al eens getipt door een ex-medewerker van DSB, maar deze trok uiteindelijk de keutel in, bang voor de lawine die nu naar beneden is gekomen).

De aanpak was ook bekend bij De Nederlandse Bank (DNB), die waarschijnlijk hiermee ingestemd heeft, actief of passief. Maar wat me nog veel meer verbaast, en waarover niet veel wordt gesproken, is dat veel Nederlandse banken schijnbaar met die van DSB vergelijkbare marges en methodes hanteren.

Vandaar ook het grote commitment bij de volgelingen van anti-held Dirk S. in programma’s als Pauw en Witteman; dit is gewoon hoe het spel al jaren wordt gespeeld. Kortom: Dirk S. is niet verkeerd, althans, niet alleen. (En met z’n allen fout zijn is altijd beter dan goed en alleen, zoals Pieter Lakeman, die nu gekruisigd dreigt te worden.)

De DSB-medewerkers voelen zich verraden door de regering en De Nederlandse Bank, die wel andere banken maar niet hun bank willen redden (ze reppen overigens met geen woord over de duizenden mensen die mede dankzij hun misleidende producten geheel aan de grond zijn geraakt). De werkgelegenheid, dat is waar het hen om gaat, zeggen ze. Ja, hun werkgelegenheid.

Waarom wordt DSB niet gered, met een borgstelling bijvoorbeeld? Naast financiële argumenten, waar ik vrijwel niets vanaf weet, komt dat mogelijk omdat Dirk S. - een krachtige self made man met ogenschijnlijk nog steeds een centrale rol in de bedrijfsvoering - mij niet het type lijkt dat veel ruimte laat voor overheidsinvloed aan de bestuurstafel.

(Los van de ingehuurde VVD-ers-met-invloed-in-Den-Haag van wie we mogen veronderstellen dat ze heel goed wisten hoe de DSB-leners gepakt werden - dat heeft Dirk. S. gisteren ook in NOVA gezegd - maar die er klaarblijkelijk niet mee zaten).

Een andere reden, meer voor de hand liggend, kan zijn dat als de rookwolken zijn opgetrokken, ook voor klanten van andere banken met soortgelijke producten een betalingsregeling /garantstelling zou moeten worden getroffen. Het onderzoek hierna zou omvangrijk zijn, vermoedelijk onthullend en zorgen voor rollende koppen, en zeker kostbaar. Dan liever DSB laten ploffen en de rest achter de schermen afhandelen.

Minister Wouter Bos heeft de kwestie gisteravond toegelicht bij Pauw en Witteman. Hij ging niet in op de rol van de diverse VVD-ers, vroeg in dat verband het onderzoek af te wachten, en legde onder meer uit dat er geen ongeveer 800 miljoen aan DSB is onttrokken door DNB, maar dat de DSB-hypotheken zoveel lager zijn gewaardeerd vooruitlopend op negatieve ontwikkelingen rond DSB (na twee lekkende ambtenaren, een stuk in de Volkskrant en de oproep van Lakeman om je geld uit DSB terug te halen).

Het laatste woord zal hier zeker niet over gezegd zijn. Zelf heb ik helaas nog niet het voorrecht om me druk hoeven te maken over miljoenen die ik legaal in Verweggistan heb geparkeerd, ook al is dat imago-technisch ‘een beetje dom’. Of over miljoenen die onder het eeuwige ijs zijn verdwenen of via de bank van Dirk S. dreigen te verdampen zodat ik nog maar enkele tientallen over heb.

Mijn irritaties zijn beperkt tot kleine bankzaken, zoals groene betaalpassen die door slechte of te dunne magneetstrips regelmatig weigeren in winkels en bij benzinepompen terwijl er wel geld op de rekening staat. Dit schijnt bij meer bankpasjes te gebeuren, ook bij de oranje exemplaren, afgaand op verhalen van andere mensen die er last van hebben. (Ik ruik hier een waardige opvolger van de paspoort-affaire).

Maar als ik ooit een vermogend man wordt, kunt u ervan verzekerd zijn dat ik dan uiteraard niet alle details ken van de financiële regelingen waarmee ik me stelselmatig zou verrijken. Als bankier zou ik dagelijks aan geweten-fitness doen, net zo lang rekken en strekken tot ik zelf zou geloven dat het goed is wat ik doe omdat ‘iedereen’ in mijn positie ‘het’ zo doet.

Ik leef in dat geval al jaren in de virtuele wereld van het grote geld, een soort Second Life voor bankiers. Mijn motto is dan waarschijnlijk: Just follow the money honey! En aan mensen die stukjes over dit soort zaken op hun weblog schrijven, niet gehinderd door inhoudelijke kennis, daar maak ik niet eens woorden aan vuil.

Comments Off

admin op 16 October 2009 in Politiek & Media