Archief voor November 2008

Op de koffie bij Harry, Jos en meneer Van Houten

Stichting WonenPlus beheert in Hoogveld drie kleinschalige woonvormen voor volwassenen met een beperking. Voor Hét Wijkkrantje ging ik bij ze op de koffie in de dubbele woning aan het Plautuspad in Sittard.

,,Die meneer ken ik niet, die is hier nog niet eerder geweest. Die geef ik geen hand.” Een spichtige vrouw slaat haar armen beschermend over elkaar als ik binnenkom. De andere bewoners zijn wat toegankelijker. Ze willen vooral weten waar het gesprek over gaat en zijn wel benieuwd wie die vreemde eend in de bijt is.

Harry zit breed glimlachend aan de eettafel, samen met de coördinatoren Linda van Galen en Chris Hodenius. Hij is er helemaal klaar voor. En al snel blijkt waarom. Hij en de andere bewoners denken dat het verhaal alleen over Harry zal gaan. Dat is niet zo.

Harry heeft, wat je noemt, een bewogen leven achter de rug, maar straalt van optimisme en plezier. Een tijdje geleden voor de derde keer van dezelfde vrouw gescheiden, vult hij nu zijn dagen met z’n hobby’s. En hij heeft er nogal wat. Zoals koken en fietsen.

Vorig jaar had WonenPlus een dansworkshop gewonnen bij dansschool Clara Lamar en nu wil Harry ook nog gaan dansen. ,,Om plezier te maken en contacten te leggen.” De Obbichtenaar woont hier pas sinds twee maanden en kan dus wel wat aanspraak gebruiken.

Ook mist hij een vrouw in zijn leven, maar dat komt wel goed, daar is hij van overtuigd. ,,Als je maar geld hebt”, gebaart Harry; dat is wat vrouwen willen. Harry lacht zijn grote lach.

Vanmiddag heeft hij een door WonenPlus georganiseerde golfclinic gevolgd in Herkenbosch. Vol trots en opnieuw met een big smile schuift Harry een daar gekochte cd-rom naar me toe; kan hij alvast oefenen voor de volgende keer.

Harry zegt dan even niks, Jos schuifelt dichterbij. Jos is een oudere man met een doorleefde kop. Hij trekt de hele tijd gezichten; van poeslief en slim tot argwanend en boos, en alles wat daartussen zit. Tussen elke gezichtsuitdrukking wrijft hij met z’n hand over z’n gezicht, alsof de gezichten niet bedoeld zijn. Niet mogen. Tot het goede gezicht weer tevoorschijn komt.

Golfen, dat is niks voor Jos: ,,Ik ga liever werken bij de dagbesteding, dat is veel gezonder dan naar de ‘golfplaats’ te gaan”, vertelt Jos terwijl hij vuur in z’n pijp probeert te jagen. ,,Werken bij de gehandicapten hahaha.”

,,Jos, vertel eens over je schilderijen”, helpt Chris. ,,Ik schilder”, zegt Jos met een grijns. ,,Bij het atelier van de stichting in Beek.” Chris: ,,En wat schilder je dan?” ,,Koeien, heiligenbeelden en vrouwen.” ,,Naakte vrouwen zeker”, zeg ik. De ogen van Jos glimmen. Een brede grijns; wij begrijpen elkaar.

Vanachter het tv-meubel komt een werk tevoorschijn dat nog niet af is; koeien in het groen, nog niet helemaal ingekleurd. Ik bewonder het en maak een foto van Jos met zijn onaffe kunstwerk.

Chris legt vervolgens aan tafel uit wat de Stichting WonenPlus doet. Jos loopt ondertussen door de kamer, nieuwsgierig en altijd klaar om commentaar te geven. Dan staat hij met een paar stappen voor mijn neus. Harry draait een shagje uit de voorraadzak met pakjes die op tafel ligt naast de meegekregen golfballen.

Chris vertelt rustig door; dat de stichting in Hoogveld meerdere projecten heeft. De medewerkers zorgen voor begeleiding en opvang als de cliënten niet naar de dagbesteding zijn of slapen. Zelf zit de intakemedewerkster voornamelijk op kantoor.

,,We werken vraaggericht en proberen een passend pand te vinden, afhankelijk van de wensen van de mensen. De cliënten betalen zelf huur, dus ze moeten er ook met plezier willen wonen. Ze huren niet van de stichting. Wij zijn een zorginstelling, geen woningcorporatie. Het doel is integratie van onze cliënten in de maatschappij.”

Dus gelijk de koe bij de horens gevat. Ik vraag Harry hoeveel buren hij kent. ,,Ik ken ze allemaal.” Hij straalt. Maar geen van de mensen buiten de twee huizen van de stichting, zo blijkt.

Chris: ,,In het algemeen kunnen de mensen goed met de buren omgaan, alleen hier gaat het niet geweldig. Bij ons project in Beekdal is er samen met onze cliënten een buurtfeest georganiseerd en de mensen van de Romeinseweg hebben met de overburen naar het EK voetbal gekeken. Of was het het WK? Ik houd dat niet bij.”

Jos zit stiekem grapjes te maken. Z’n pijp is alweer uit. Achter mijn rug, als hij denkt dat ik het niet merk, doet hij alsof hij op mijn hoofd spuugt. Hij lacht sardonisch als ik me langzaam omdraai met een glimlach.

,,Van Jos word je af en toe helemaal gek”, weet meneer Van Houten, een kleine gedrongen man met een krachtige blik die net is binnengekomen. Hij is een collega van Harry, werkt ook bij de Vixia, een instelling voor sociale werkvoorziening.

,,Wij maken daar kwasten”, licht hij desgevraagd toe. ,,En wat doen jullie daarmee”, vraag ik nogal onnozel. ,,Verven hahaha.” Meneer Van Houten is bijdehand.

,,We maken kwasten van paardenhaar en van varkenshaar.” ,,Oh, dat wist ik niet”, zegt Harry, die bij Vixia kabels stript. ,,Dan weet je het nu”, reageert meneer Van Houten droogjes.

Meneer Van Houten heeft een passie voor wielrennen. ,,Doen of kijken”, vraag ik. ,,Kijken.” ,,Toen ik hier nog niet woonde, was ik ook altijd ‘bochtenregelaar’ bij wedstrijden, in Sittard en Hoensbroek bijvoorbeeld. Als ik de rode vlag opstak, dan moesten ze niet oversteken. Anders ‘varen’ ze d’r tegenaan.”

Na vijf jaar in dit huis is meneer Van Houten al heel zelfstandig, meldt hij trots. Hij neemt de begeleidster soms ook werk uit handen. ,,Laatst heb ik de afwas gedaan en ik help soms ook mee met tafeldekken. Ik kook wel eens, gisteren heb ik spruitjes met aardappelen gemaakt, en ik poets altijd m’n eigen kamer.”

Hij is dus voorbeeldig bezig, net als Harry. Toch zal het niet altijd gemakkelijk zijn om met een handvol vreemden onder één dak te leven, houd ik Chris voor. Net als bij andere mensen, zal dat ook wel eens tot spanningen leiden, niet? ,,Ja, maar vandaag vertellen we alleen de leuke verhalen”, zegt Chris met een diplomatieke glimlach.

De thuiskapster komt binnen. Een verstandelijk beperkt meisje, dat net terug komt van haar dagbesteding, gaat op een stoel in de woonkamer zitten. Hup, een donkere doek eroverheen en daar gaat de schaar aan het werk. ,,Ja, ook dat gaat hier allemaal gewoon door”, zegt Chris.

Er valt een lange stilte. Harry en meneer Van Houten zitten rustig. Ik zeg ook niks meer. Het gesprek is opgedroogd. De koffiepot is leeg. Zelfs Jos houdt zich gedeisd.

Comments Off

admin op 29 November 2008 in Ongewoon & Anders